شيخ حسين انصاريان

267

تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى)

تشويق او ، مرتكب معصيت تو شدم و به بدى كردارم سزاوار خشم تو گشتم . در چنين وضعيّتى ابليس ملعون ، عنان حيله و تزويرش را از من گرداند ؛ چرا كه در دام حيله‌اش گرفتار شده بودم ، و نيازى به عنان‌گيرى من نداشت و با بيزارى از من با من روبه رو شد ؛ چرا كه كارش در حق من انجام گرفته بود ، و با برائت جستن از من ، به من پشت كرد و از من روى گردان شد ، و مرا يكه و تنها در صحراى خشمت وارد كرد . شفيعى نيست كه از من براى خلاصىام از گناه به درگاهت شفاعت كند ، و پناه دهنده‌اى نيست كه مرا از تو امان دهد ، و دژ استوارى نيست كه مرا از كيفرت مانع گردد ، و پناهگاهى نيست كه از حضرتت به آن پناه برم . اين جايگاه ، جايگاه پناه آورندهء به تو ، و اين محل ، محلّ اعتراف كنندهء به گناه در پيشگاه توست ؛ پس بايد احسانت از من تنگى نكند كه شامل حالم نشود ، و گذشتت از من كوتاه نيايد كه مرا فرا نگيرد ، و زيان كارترين بندگانت و نااميدترين آرزومندانى كه به درگاهت آمده‌اند نباشم ، مرا بيامرز ؛ همانا تو بهترين آمرزندگانى . فرصت‌طلبى شيطان براى انحراف بشر ابليس پس از بيرون شدن از ملكوت پروردگار به صفت شيطان رجيم و مارد « 1 » و سركش پليد شناخته گرديد و بنابراين آن پليد براى انديشهء تكميل حسادت و انتقام شديدتر خود ، از درگاه الهى خواهش فرصت نموده تا نيش زهر تكبر خود را بيشتر در جان آدميزاد فرو ببرد و تلخى دورى خويش را از مقام فرشتگان به انسان بچشاند ؛ او را هم از مقام خليفهء الهى سر به زير نمايد . پس با اين انگيزه و قصد در آغاز از خداوند متعال اجازهء ادامهء حيات خواست :

--> ( 1 ) - مارد : رانده شده .