قرآن مجيد ، در بسيارى از آياتش به عنوان اجر و پاداش مردم مؤمن و دارندگان عمل صالح و اخلاق حسنه ، از بهشت و نعمت‌هاى بى پايانش سخن به ميان مىآورد ، و با تجسّم آن جايگاه رفيع در چشم عقل و قلب ، انسان مؤمن را از افتادن در چاه گناه و معصيت ، و ضلالت و پستى و سستى از عبادات و طاعات ، حفظ مىكند . آن كه بر اثر صافى و پاكى درون ، و اعتماد به قرآن مجيد ، بهشت و نعمت‌هاى جاويدش را به باور دل داده ، و دلدادهء آن واقعيّت‌هاى الهيّه و كرامات ربانيّه و فيوضات ملكوتيه شده ، در راه خدا تن به هر سختى و بلا مىدهد ، و براى حفظ دين و فرهنگ الهى از هيچ كوششى دريغ نمىورزد ، و هيچ گونه سستى و كسالت در انجام فرائض حضرت حق به خود راه نمىدهد . حضرت سجّاد عليه السلام تجسّم آن جايگاه عظيم و آن پايگاه كرامت و مناظر زيبا و نعمت‌هاى ارزنده‌اش را در ديد سنگرنشينان و مرزداران از حضرت حق درخواست مىكند ، تا با تماشاى بهشت عنبر سرشت ، دنيا و مال و منال آن ، و جاذبه‌ها و كشش‌هايش و نيروى دشمن و سختىها و رنج‌هاى جهاد در عرش قلبشان ، كوچك و صغير و حقير گردد و بتوانند به پايدارى و پايمردى ادامه دهند و جز به حضرت ربّ العزّه چشم ندوزند . نعمت‌هاى بهشت در قرآن امام سجّاد عليه السلام آنچه را از نعمت‌هاى بهشت در فرازهاى ملكوتى دعايش اسم برده ، از قرآن مجيد گرفته است : وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنينَ وَ المُؤمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْرى مِنْ تَحْتِهَا الاْنْهارُ خالِدينَ فِيها وَ مَساكِنَ طَيِّبَةً فِى جَنّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَ نٌ مّنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذَ لِكَ هُوَ الْفَوْزُ