جنگيدند و سپس بيدار شده و توبه كردند . امام على عليه السلام فرمود : مَنْ تابَ تابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ، وَ امِرَتْ جَوارِحُهُ انْ تَسْتُرَ عَلَيْهِ ، وَ بِقاعُ الاْرْضِ انْ تَكتُمَ عَلَيْهِ ، وَ انْسِيَتِ الْحَفَظَةُ ما كانَتْ تَكْتُبُ عَلَيْهِ . « 1 » هر كس توبه كند خداوند توبه‌اش را مىپذيرد ، و جوارحش مأمور مىشوند كه بر او پرده پوشى كنند ، و قطعه‌هاى زمين دستور مىيابند كه بر او بپوشانند ، و حافظان عمل آنچه را بر او نوشته‌اند ؛ فراموش مىكنند . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : خداوند به داود پيغمبر وحى فرمود : اى داود ! بندهء مؤمنم هرگاه گناهى مرتكب شد سپس به من بازگشت و توبه كرد و از من شرم و حيا نمود به خاطر يادآورى گناهش ، او را مىبخشم و گناهش را از ياد كاتبان عمل مىبرم و سيّئهء او را به حسنه تبديل مىكنم و باكى ندارم ، كه من رحم كننده‌ترين رحيمانم . « 2 » روى در روى يار بايد كرد * پشت بر كار و بار بايد كرد خون دل را ز ديده بايد ريخت * دل و جان را نثار بايد كرد عشق هوش است و عقل سرپوشى * خويش را هوشيار بايد كرد بندگى و فكندگى خواهى * عاشقى اختيار بايد كرد ور طلب مىكنى بزرگى و جاه * عقل با خويش يار بايد كرد گرنه عشق است در خور تو نه عقل * كار دنيات بار بايد كرد در سرت گر هواى فردوس است * با هوا كارزاربايد كرد

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 6 / 28 ، باب 20 ، حديث 32 ؛ وسائل الشيعة : 16 / 74 ، باب 86 ، حديث 21018 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 6 / 28 ، باب 20 ، حديث 30 ؛ وسائل الشيعة : 16 / 74 ، باب 86 ، حديث 21017 .