راهزن گفت : تا كنون چنين كارى از تو سر زده ؟ زن گفت : نه ، به عزّت خداوند سوگند . راهزن گفت : تاكنون كه دامنت پاك مانده اينچنين از خدا مىترسى ! به خدا قسم كه من به اين ترس سزاوارترم . بدون اين‌كه به آن زن دست بزند با اندوه و حسرت و پشيمانى و ندامت به سوى خاندانش روان شد در حالى كه همتى جز توبه از گناهانش و بازگشت به سوى حضرت حق نداشت . در اين ميان عابدى با او همراه شد ، هواى فوق‌العاده گرم و آتش سوزان شعاع خورشيد آنان را به زحمت انداخت ، راهب به جوان گفت : دعا كن خداوند بر ما سايه‌اى بيندازد ، جوان گفت : من نزد خدا براى خود حسنه‌اى نمىبينم تا دليرى كنم و از او چيزى بخواهم . راهب گفت : پس من دعا مىكنم تو آمين بگو ، راهب دعا كرد ، راهزن آمين گفت ، در آن حال ابرى بر سر هر دو سايه انداخت ، مقدار زيادى راه رفتند تا راهشان جدا شد ، جوان از راهى رفت و راهب از راه ديگر ، به ناگاه ابر به دنبال جوان رفت ، راهب فرياد زد : اى جوان ! تو از من بهترى ؛ زيرا اين دعا به خاطر تو مستجاب شد ، داستان خود را به من بگو ، راهزن وضع آن زن را گزارش كرد ، راهب گفت : آنچه گناه در گذشته كرده‌اى آمرزيده شد ، بايد بنگرى در آينده چه وضعى دارى ؟ ! « 1 » نصيحت حق به انسان در بخش اخير اين معنى روشن شد كه تنها پناه انسان در همهء امور ، به خصوص هنگام توبه و بازگشت و در نقطهء غفران و مغفرت ، فقط و فقط خداست . تفسير « روح‌البيان » در ابتداى سورهء مباركهء حديد در توضيح آيهء شريفهء :

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 69 ، حديث 8 ؛ مستدرك الوسائل : 14 / 357 ، باب 25 ، حديث 16952 .