در سراسر وجودش پيدا مىشود و به خاطر همين تحوّل و انقلاب درونى سيّئات اعمالش در آينده تبديل به حسنات مىشود ، اگر در گذشته مرتكب قتل نفس مىشد ، در آينده دفاع از مظلومان و مبارزه با ظالمان را جاى آن مىگذارد ، و اگر زناكار بود سپس عفيف و پاكدامن مىشود و اين توفيق الهى را در سايهء ايمان و توبه پيدا مىكند . ب - ديگر اين‌كه خداوند به لطف و كرمش و فضل و انعامش بعد از توبه كردن سيئات اعمال او را محو مىكند ، و به جاى آن حسنات مىنشاند ، چنان كه در روايتى از ابوذر از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مىخوانيم : روز قيامت بعضى از افراد را حاضر مىكنند ، خداوند دستور مىدهد گناهان صغيرهء او را به او عرضه كنيد و كبيره‌ها را بپوشانيد ، به او گفته مىشود : تو در فلان روز فلان گناه صغيره را انجام دادى و او به آن اعتراف مىكند ولى قلبش از كباير ترسان و لرزان است . در اين‌جا هرگاه خدا بخواهد به او لطفى كند دستور مىدهد به جاى هر سيئه حسنه‌اى بدهيد ، عرض مىكند : پروردگارا ! من گناهان مهمى داشتم كه آنها را در اين‌جا نمىبينم . ابوذر مىگويد : در اين هنگام پيامبر صلى الله عليه و آله تبسّم كرد كه دندانهايش آشكار گشت ، سپس اين آيه را تلاوت فرمود : فَاولئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ » « 1 » ج - منظور از سيئات ، نفس اعمالى كه انسان انجام مىدهد نيست ، بلكه آثار سوئى است كه از آن به روح و جان انسان نشسته ، هنگامى كه توبه كند و ايمان آورد ، آن آثار سوء از روح و جانش برچيده مىشود و تبديل به آثار خير مىگردد ، و

--> ( 1 ) - عوالى اللآلى : 1 / 124 ، حديث 56 ؛ تأويل الآيات : 379 ، حديث 56 .