الف - نفس او توجّه و تنبّه پيدا مىكند و به خاطر داشتن قلب روشن و درون آشفته ، به دعا و توبه روى مىآورد و به گناهان اعتراف مىكند ، در نتيجه گناهان او بخشيده مىشود . ب - خداوند تازيانه بلا و ادب را بر جان يا مال يا فرزند او مىنوازد تا بيدار شود و اين برنامه تا هوشيارى كامل بنده‌اى را كه دوست مىدارد ، ادامه پيدا مىكند . ج - وجود او شايستگى هيچيك از آن‌ها را ندارد ، پس خداوند به جاى توفيق بازگشت يا چوب ادب ، به او نعمت يا مال بيشتر مىدهد ، و به عذاب استدراج و اندك اندك به محروميّت از رحمت و بركت و مغفرت دچار مىشود . سپس در غفلت و مستى حيوانى فرو مىرود و در قيامت به صورت حيوانات مسخ شده محشور مىگردد .