[ فَأَقْبَلَ نَحْوَكَ مُؤَمِّلًا لَكَ مُسْتَحْيِياً مِنْكَ وَ وَجَّهَ رَغْبَتَهُ إِلَيْكَ ثِقَةً بِكَ فَأَمَّكَ بِطَمَعِهِ يَقِيناً وَ قَصَدَكَ بِخَوْفِهِ إِخْلَاصاً « 4 » قَدْ خَلَا طَمَعُهُ مِنْ كُلِّ مَطْمُوعٍ فِيهِ غَيْرِكَ وَ أَفْرَخَ رَوْعُهُ مِنْ كُلِّ مَحْذُورٍ مِنْهُ سِوَاكَ فَمَثَلَ بَيْنَ يَدَيْكَ مُتَضَرِّعاً وَ غَمَّضَ بَصَرَهُ إِلَى الْأَرْضِ مُتَخَشِّعاً وَ طَأْطَأَ رَأْسَهُ لِعِزَّتِكَ مُتَذَلِّلًا وَ أَبَثَّكَ مِنْ سِرِّهِ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنْهُ خُضُوعاً وَ عَدَّدَ مِنْ ذُنُوبِهِ مَا أَنْتَ أَحْصَى لَهَا خُشُوعاً وَ اسْتَغَاثَ بِكَ مِنْ عَظِيمِ مَا وَقَعَ بِهِ فِي عِلْمِكَ « 5 » وَ قَبِيحِ مَا فَضَحَهُ فِي حُكْمِكَ مِنْ ذُنُوبٍ أَدْبَرَتْ لَذَّاتُهَا فَذَهَبَتْ وَ أَقَامَتْ تَبِعَاتُهَا فَلَزِمَتْ ] پس با اميد به حضرتت و شرمسارى از وجود مقدّست ، به جانب تو روى كرده و از باب اطمينان به تو ، رغبت و شوقش را متوجّهء پيشگاه تو ساخته ، و از روى يقين يا طمعش آهنگ تو كرده ، و از باب اخلاص ، با توشهء ترسش به سوى تو روى آورده ، طمعش از هر كه به او طمع ورزيده مىشود تهى شده غير تو ، و ترسش از هر چه از آن ترسيده مىشود ، بر طرف شده جز تو ، پس با حال زارى و ذلّت پيش رويت ايستاده ، و از روى تواضع و فروتنى ديده‌اش را به سوى زمين انداخته ، و سرش را در برابر عزّتت ، ذليلانه به زيرافكنده و خاضعانه رازش را كه تو از او به آن داناترى ، برايت آشكار ساخته ، و خاشعانه گناهانش را كه حضرتت به تعدادش آگاه‌تر است برشمرده ، و براى نجات از گناهان بزرگى كه