هكَذا تَصْنَعُ الْمَواعِظُ الْبالِغَةُ بِاهْلِها . « 1 » اندرزهاى رسا ، در دل آنان كه اهلش باشند اين چنين اثر مىگذارد . شنيد از گوش دل آواى معشوق * فكند از شوق سر در پاى معشوق اگر سرّ ازل محرم كند گوش * در افتد تا ابد سر مست و مدهوش ز دام تن پرد مرغ روانش * بياسايد ز درد هجر جانش اگر در روايات آمده : كه امام عارفان على عليه السلام به هنگام نماز و به خصوص در حال خلوت با حضرت معبود در دل شب بدنش مىلرزيد و انقلابى عجيب بر روح مقدسش عارض مىگرديد و گاهى از حال مىرفت ، اين نه آن خوف و نگرانى از تقصير در انجام وظايف ، و ترس از مجازات‌هاى خداوند در روز محشر و حساب بود ، نه - معاذاللَّه - او كه معصوم است و كوچك‌ترين تقصير از وى در امر وظايف به وقوع نپيوسته است ، بلكه اين همان حال خشيت و انكسار يك دل آگاه از عظمت بى نهايت در بى نهايت است كه خود و تمام ماسوا را مستهلك در پرتو آن تجلّيات قاهره مىديد و از خود بى خود مىشد . « 2 »

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 184 . ( 2 ) - إرشاد القلوب ، ديلمى : 1 / 105 ، باب 28 .