وارد حجر اسماعيل شد و نماز خواند و آنگاه به سجده رفت . با خود گفتم : او مردى پاك سرشت از خاندان بزرگوارى است ؛ چه نيكوست كه نزديك او شوم و دعاهايش را بشنوم . پس شنيدم كه در سجده‌اش مىفرمود : عُبَيْدُكَ بِفِنائِكَ مِسْكينُكَ بِفِنائِكَ فَقيرُكَ بِفِنائِكَ سائِلُكَ بِفِنائِكَ . بندهء كوچك تو در آستانهء توست ؛ بندهء بيچاره‌ات در بارگاه توست ؛ بندهء نيازمندت به در خانهء توست ؛ بندهء درخواست كننده‌ات در درگاه توست . سپس طاووس گويد : دعاهاى امام را در هنگام گرفتارى و پريشانى مىخواندم ، به سرعت اندوهم بر طرف مىشد . « 1 »

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 46 / 75 ، باب 5 ، حديث 66 ؛ كشف الغمة : 2 / 80 .