مىآورد . خداوند منّان براى يادآورى آداب معاشرت با ضعيفان و مستمندان مىفرمايد : فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ * وَ أَمَّا السَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ * وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبّكَ فَحَدّثْ » « 1 » و اما [ به شكرانهء اين همه نعمت ] يتيم را خوار و رانده مكن * و تهيدست حاجت خواه را [ به بانگ زدن ] از خود مران * و نعمت هاى پروردگارت را بازگو كن . از جمله نكاتى كه از اين آيات استفاده مىشود : 1 - در هنگام قدرت جسمى و مالى ، از زمان ضعف خود و ديگران ياد كنيد كه الطاف الهى به واسطه‌هاى زيادى مانند مهربانى پدر و مادر در كودكى و نوجوانى ، و آموزش ادب و دانش معلّم در مدرسه ، يارى و تشويق دوستان و آشنايان در كارهاى زندگى به انسان مىرسد . 2 - پناه دادن به بىسرپرست و نيازمندان و رسيدگى به وضع حالى و مالى آنان به دليل شرايط سنّى و روحى و اجتماعى بايد در اولويّت باشد . اگر گذشتهء تلخ و سخت خود را ياد كنيد ؛ محرومان را طرد نمىكنيد و به نعمت‌هاى حق مغرور نمىشويد . 3 - نعمت‌ها محصول دانش و تخصص و زرنگى آدميان نيست ، بلكه لطف پروردگار است . ياد نعمت‌هاى الهى انسان را از نااميدى و خودباختگى نجات داده و ايستادگى او را در برابر حوادث و آزمايش‌ها افزون مىكند . نعمت‌هاى حق بايد در مسير رشد و تربيت انسان باشد نه غفلت و طغيانگرى . 4 - خداوند فقير را غنى مىكند ولى از انسان نمىخواهد فقير را توانا كنيم ، بلكه

--> ( 1 ) - ضحى ( 93 ) : 9 - 11 .