الدُّنْيا وَ يَضَعُهُ فِى الآخِرَةِ وَ يُكْرِمُهُ فِى النَّاسِ وَ يُهينُهُ عِنْدَ اللَّهِ . وَ لَم‌ْيَضَعِ امْرُؤٌ مالَهُ فى غَيْرِ حَقِّهِ وَ لا عِنْدَ غَيْرِ اهْلِهِ الَّا حَرَمَهُ اللَّهُ شُكْرَهُمْ ، وَ كانَ لِغَيْرِهِ وُدُّهُمْ فَانْ زَلَّتْ بِهِ النَّعْلُ يَوْماً فَاحْتاجَ الى مَعُونَتِهِمْ فَشَرُّ خَدِينٍ وَ الْامُ خَليلٍ . « 1 » بدانيد كه پرداخت مال در غير موردش تبذير و اسراف است ، و اين كار شخص را در دنيا سربلندى مىدهد ولى در آخرت موجب سرشكستگى است ، او را در ديدهء مردم با ارزش اما نزد خداوند خوار مىكند . كسى مالش را در برنامهء غير حق و نزد غير مستحق صرف نكرد ، مگر اينكه خداوند او را از سپاسگزارى همان مردم محروم كرد ، و محبّتشان متوجّه غير او گشت ، و اگر روزى قدمش بلغزد و به يارى آنان نيازمند شود همان مردم ، بدترين دوست و پست‌ترين رفيق خواهند بود . در دنياى امروز كه هزاران كودك و مردمان گرسنه ، در انتظار پاره‌اى نان و غذا در صف‌ها مىنشينند و براى كاميابى خود مانند بردگان كار مىكنند ، چگونه بشر به خود اجازه مىدهد كه منابع طبيعى و نعمت‌هاى الهى را به هدر دهد و براى رسيدن به شهوات نامحدود خود امكانات و سرمايه‌ها را بىحدّ و اندازه مصرف كند . آيا دور ريختن نان و خوراك و مصرف بىرويّهء آب و برق و گاز و ولخرجىهاى خودسرانه كه همهء آنها با تلاش‌ها و سرمايه‌هاى مردمى و ملّى يك كشور در حال توسعه به دست مىآيد ؛ اسراف و تبذير نيست و ما هميشه بايد منتظر بلا و حادثه‌اى سهمگين باشيم تا گروهى در غفلت‌ها نابود شوند و عدّهء كمى عبرت بگيرند .

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 126 .