كننده مباش و ربا بر وى مگذار . « 1 » و در سِفْرلاوى آمده : و اگر برادر تو فقير شده ، نزد تو تهيدست شود او را دستگيرى نماى گر چه غريب و يا ميهمان باشد ، تا آن كه با تو زندگانى بنمايد ، نقد خود را به او به ربا مده و خوراك خود را به مرابحه به او مده . « 2 » در سفر مثنى آورده : با برادرت معاملهء سودى مكن نه معاملهء نقره ، نه معاملهء آذوقه ، نه معاملهء هر چيزى كه جهت سود داده مىشود . « 3 » در كتاب نحميا مىگويد : در دلم مشورت كرده ، اعيان و سروران را عتاب كرده ، به ايشان گفتم كه : شما هر كس از برادران خود ربا مىگيريد و جماعت بسيارى به خلاف ايشان گذاشتم . « 4 » در كتاب حزقيال گويد : آن كه به ربح نمىدهد و مرابحه نمىگيرد و دست خود را از بى انصافى كشيده در ميان اشخاص محكم به راستى مىنمايد . « 5 » گذشته از شرايع آسمانى ، چنان كه ذكر شد ، رباخوارى در فكر ساده و بىآلايش ملل و اقوام پيشين ، يك نوع عمل ظالمانه و دور از انصاف به شمار مىرفته ، ولى به تدريج عادات زشت در آنان تأثير نموده و به قياس كالا و يا خانه كه به اجاره واگذار مىشد ، عنوان جديدى براى آن تراشيده و به نام اجرت و مال الاجاره متداول نمودند ، لكن با تغيير دادن عنوان نمىشد آثار شوم آن را از افكار عمومى و محيط

--> ( 1 ) - « عهد عتيق » سفر خروج ، فصل 22 ، بند 25 . ( 2 ) - سفرلاوى ، فصل 25 . ( 3 ) - سفر مثنى ، فصل 23 ، بند 19 . ( 4 ) - كتاب نحميا ، فصل 5 ، بند 7 . ( 5 ) - كتاب حزقيال ، فصل 18 ، بند 18 .