أَجَلِه‌ِذَ لِكُمْ أَقْسَطُ عِندَ اللَّهِ وَأَقْوَمُ لِلشَّهدَةِ وَأَدْنَى أَلَّا تَرْتَابُواْ إِلَّآ أَن تَكُونَ تِجرَةً حَاضِرَةً تُدِيرُونَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَلَّا تَكْتُبُوهَا وَأَشْهِدُواْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ وَلَا يُضَآرَّ كَاتِبٌ وَلَا شَهِيدٌ وَإِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُ فُسُوقٌ بِكُمْ وَاتَّقُواْ اللَّهَ وَيُعَلّمُكُمُ اللَّهُ وَاللَّهُ بِكُلّ شَىْءٍ عَلِيمٌ » « 1 » اى اهل ايمان ! چنانچه وامى به يكديگر تا سر آمد معينى ، داديد ، لازم است آن را بنويسيد . و بايد نويسنده‌اى [ سَنَدش را ] در ميان خودتان به عدالت بنويسد . و نبايد هيچ نويسنده‌اى از نوشتن سند همان گونه كه خدا [ بر اساس قوانين شرعى ] به او آموخته است ، دريغ ورزد . او بايد بنويسد ، و كسى كه حقْ به عهدهء اوست بايد [ كلامش را جهت تنظيم سند براى نويسنده ] املا كند ، و از خدا كه پروردگار اوست پروا نمايد و از حق چيزى را نكاهد . و اگر كسى كه حق به عهدهء اوست ، سفيه يا ناتوان باشد ، يا [ به علتى ] نتواند املا كند ، ولىّ و سرپرست او به عدالت املا كند . و دو شاهد از مردانتان را [ بر اين حق ] شاهد بگيريد ، و اگر دو مرد نبود ، يك مرد و دو زن را از ميان شاهدانى كه مىپسنديد ، شاهد بگيريد تا اگر يكى از آن دو زن [ واقعيّت را ] فراموش كرد ، آن ديگرى او را يادآورى كند . و شاهدان هنگامى كه [ براى اداى شهادت ] دعوت شوند [ از پاسخ دعوت ] امتناع نورزند ، و از نوشتن [ سندِ وام ] تا سرآمد معيّنش ، كوچك باشد يا بزرگ ، ملول نشويد ، اين [ كار ] نزد خدا عادلانه‌تر و براى اقامه شهادت پابرجاتر ، و به اين كه [ در جنس وام ، اندازهء آن و زمان پرداختش ] شك نكنيد [ و ستيز و نزاعى پيش نيايد ، ] نزديك‌تر است . مگر آن كه داد و ستدى نقدى باشد كه آن را ميان خود دست به دست مىكنيد ، در اين صورت بر شما گناهى نيست كه آن را ننويسيد . و هرگاه داد و ستد كنيد ، شاهد بگيريد . و نبايد به نويسنده و شاهد زيان برسد

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 282 .