على بن محمد صوفى با ابليس برخورد كرد ، ابليس پرسيد : كيستى ؟ گفت از آدميزادم ، او گفت : لا إله الا اللَّه تو از مردمى هستى كه پندارند خدا را دوست دارند و نافرمانيش كنند ، و ابليس را دشمن دارند و فرمانش برند ، على بن محمد گفت : تو كيستى ؟ گفت : منم صاحب داغ كن ، و نام بزرگ ، و طبل بزرگ ، منم كشنده هابيل ، منم سوار بر كشتى به همراه نوح ، پى كننده ناقهء صالح ، صاحب آتش ابراهيم ، زمينه ساز كشتار يحيى ، برنده قوم فرعون به نيل ، جادوساز و جادوپرداز عليه موسى ، گوساله ساز بنى اسرائيل ، ارّه كش بر زكريا ، همسفر ابرهه براى ويرانى كعبه با فيل ، سردار لشگر ضد محمد در احد و حنين ، حسدانگيز در دل منافقان در سقيفه ، صاحب هودج در جنگ بصره و شتردار آن . منم كه در سپاه صفّين ايستادم ، منم كه در كربلا مؤمنان را سرزنش كردم ، منم امام منافقان ، منم نابود كن پيشينيان ، گمراه كننده بعديان ، منم شيخ ناكثين ، منم ركن قاسطين ، منم سايهء مارقين ، منم ابومرّه آفريده از آتش نه از گل ، من آنم كه پروردگار جهانيان به دو خشم كرده . على بن محمد مىگويد به او گفتم : تو را به خدا مرا به كارى رهنمون شو كه به خدا نزديك شوم ، و از او در پيش آمدهاى بد روزگار يارى جويم گفت : از دنياى خود به همان پارسائى و كفايت زندگى قناعت كن ، و بر آخرت خود به دوستى على بن ابى طالب يارى جو ، و عنايت حق را با دشمنى با دشمنانش جلب كن ؛ زيرا من خدا را در هفت آسمان عبادت كردم ، و در هفت سرزمين نافرمانى نمودم ، و نيافتم فرشته مقرّب و نه پيغمبر مرسل جز آن كه به دوستى او به خدا تقرّب مىجستند ، گويد : سپس از چشمم نهان شد .