شريعت براى رهبرى آمده است . پس مأموريت شيطان براى همه وسوسه است و اين خير است . اگر كسى با داشتن همهء امكانات رهبرى صحيح ، عمداً از درون به بيرون و بيراهه برود به حدى كه از هدايت الهى بى نصيب بماند ، به همان اندازه براى او شيطان به منزلهء سگ شكارى است كه اين وسوسه را به صورت گزيدن درمى آورد و او را مىگزد ولى در عين حال اختيارش محفوظ است ، و هنوز هم برايش هدايت الهى ، عقل ، انبيا هستند تا راه را به او بنمايانند ، و تا زنده است راه برگشت و توبه وجود دارد . اگر كسى عمداً راه فضيلت را طى كند ، از امكانات و توفيقات بيشتر و از كمك‌هاى فرشتگان برخوردار است . ولى بايد متوجه بود كه نه آن تبهكار بايد نااميد بشود ، و نه اين وارسته بايد مغرور گردد ؛ زيرا اين پارسا با يك غرور از پاى در مىآيد ، و آن گنهكار با يك توبه به پا مىايستد . اين تا زنده است در لبهء خطر ، و آن تا زنده است در لبهء نجات مىباشد . انسان تا زنده است اين دو راه را دارد ، منتهى توبه كردن دشوار و بعد از توبه ، راه فضيلت رفتن آسان مىباشد . اين هميشه در معرض خطر غرور و خودبينى است ، و آن هميشه به اميد توبه در معرض تعالى است . در سورهء مباركه زمر پيرامون موضوع انابه مىفرمايد : يا عِبادِىَ الَّذينَ اسْرَفُوا عَلى انْفُسِهِمْ » « 1 » اى بندگان من كه [ با ارتكاب گناه ] بر خود زياده روى كرديد ! زيرا انسان هر چه مىكند ، و هر عملى را كه انجام مىدهد يا به جانش خدمت

--> ( 1 ) - زمر ( 39 ) : 53 .