مَنْ خَرَجَ مِنَ الْجَماعَةِ قَيْدَ شِبْرٍ فَقَدْ خَلَعَ رِبْقَةَ الْاسْلامِ مِنْ عُنُقِهِ . « 1 » هر كس به اندازه يك وجب از جماعت كنار رود ، بند اسلام را از گردنش خارج كرده است . منظور از اين جماعت در آيات و روايات جماعت سالم و مجتمع بر حق ، و جمعيت سالك الى اللَّه است ، نه جمعيتى كه منحرف و گمراه و در بدعت و ضلالت است و به ظاهر ادعاى مسلمانى دارد . سُئِلَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَنْ جَماعَةِ امَّتِهِ ؟ فَقالَ : جَماعَةُ امَّتى اهْلُ الْحَقِّ وَ انْ قَلُّوا . از رسول خدا از جماعت امّت ايشان پرسيدند ؟ فرمود : منظورم جمعيت اهل حق است گرچه عددشان اندك باشد . از امير المؤمنين عليه السلام از تفسير سنّت و بدعت و جماعت و تفرقه پرسيدند ، فرمود : سنّت ، به خدا قسم سنت محمد صلى الله عليه و آله است و بدعت خلاف سنت ، و جماعت ، به اللَّه قسم جمعيت اهل حق است گرچه اندك باشند ، و تفرقه ، معاشرت با اهل باطل است گرچه تعدادشان بسيار باشد . « 2 » ما شيعه بر مبناى همين آثار كه حتى در كتب اهل سنت روايت شده خود را بر حق مىدانيم ، ما به پيروى از اهل بيت افتخار داريم گرچه تعدادمان كم باشد ، و از اهل باطل نفرت داريم گرچه همه اهل دنيا باشند . ما سقيفه و اصحاب آن را طبق آيات قرآن و همين روايات قبول نداريم گرچه تمام مردم آن روز به طرفدارى از آن برخاستند ، ما مطيع امير المؤمنين على عليه السلام هستيم گرچه در آن روز بيش از دوازده نفر يار نداشت .

--> ( 1 ) - شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد : 8 / 123 ، كنز العمال : 1 / 207 ، حديث 1035 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 2 / 265 ، باب 32 ، حديث 21 ؛ معانى الاخبار : 154 ، حديث 1 .