اجتناب‌ناپذير است . درِ كمك‌هاى انسانى و تعاونىها به معناى حقيقى به روى مردم بسته مىشود ؛ پس باب رباخوارى ، احتكار ، گران فروشى ، كلاهبردارى باز مىگردد . بنابراين قرآن به احسان و انفاق تأكيد فراوان نموده است تا ارتباط قلبى آشكار و پنهان برقرار باشد . يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ أَنفِقُواْ مِن طَيّبتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّآ أَخْرَجْنَا لَكُم مّنَ الْأَرْضِ وَلَا تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بَاخِذِيهِ إِلَّآ أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌ * الشَّيْطنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَآءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مّنْهُ وَفَضْلًا وَاللَّهُ وَ سِعٌ عَلِيمٌ » « 1 » اى اهل ايمان ! از پاكيزه‌هاى آنچه [ از راه داد و ستد ] به دست آورده‌ايد ، و آنچه [ از گياهان و معادن ] براى شما از زمين بيرون آورده‌ايم ، انفاق كنيد و براى انفاق كردن دنبال مال ناپاك و بىارزش و معيوب نرويد ، در حالى كه اگر آن را به عنوان حقّ شما به خود شما مىدادند ، جز [ با ] چشم پوشى [ و دلسردى ] نمىگرفتيد و بدانيد كه خدا ، بىنياز و ستوده است . * شيطان ، شما را [ به هنگام انفاق مال با ارزش ] از تهيدستى و فقر مىترساند ، و شما را به كار زشت [ چون بخل و خوددارى از زكات و صدقات ] امر مىكند ، و خدا شما را از سوى خود وعدهء آمرزش و فزونى رزق مىدهد ؛ و خدا بسيار عطا كننده و داناست . در نظر ابتدايى ، انفاق و بذل مال ، كم شدن مال است ولى اين همان ديد كوته بينانه شيطانى است كه انسان را از فقر و تنگدستى مىترساند ، به ويژه اگر اموال را خوب در راه درست انفاق كند و انفاق واجب مانند زكات و خمس و احسان

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 267 - 268 .