[ « 5 » اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَتِّعْنِي بِهُدىً صَالِحٍ لَا أَسْتَبْدِلُ بِهِ وَ طَرِيقَةِ حَقٍّ لَا أَزِيغُ عَنْهَا وَ نِيَّةِ رُشْدٍ لَا أَشُكُّ فِيهَا ] خدايا ! بر محمد و آل محمد درود فرست ، و مرا به هدايتى شايسته بهره‌مند ساز كه آن را با روشى ديگر عوض نكنم ، و راه حقّى نصيبم كن كه از آن منحرف نشوم ، و نيّت استوارى به من عنايت كن كه در آن شك نورزم . هدايت ، زمينه‌ساز رشد و كمال گمراهى و كجراهى ، زمينهء محروميت از رسيدن به خداست . كه اولياى الهى حتى براى لحظه‌اى تاب و تحمل آن را ندارند ؛ زيرا سبب فراق و جدايى از ديدار يار مىشود معناى اين كه خداوند كسى را به جهنم تهديد مىكند و يا به دوزخ مىاندازد اين است كه او در مسير توجه يا علاقه و لطف الهى نيست و از چشم خدا افتاده است و اين بدترين محروميت و كيفر براى بنده است . از آن جا كه رسيدن به هر چيزى اسباب و ابزارهاى ويژهء خود را مىطلبد ، رسيدن به رضايت و آمرزش حق ، امكانات مناسب راه آن را مىخواهد و هيچ يك از آنها در نزد ما نيست ؛ زيرا رابطهء بين حق و خلق رابطهء ايجاب و سلب است ، يعنى حق ايجاب است و خلق سلب است . حق تعالى داراى ذات وجودى و استقلالى است ولى خلق ذات ندارد و ظهور است و ظهور از خود ذات و استقلالى ندارد ؛ پس راهنمايى انسان بايد از اسباب برترى فراهم گردد .