4 - مصون بودن از فقر و وسعت رزق آنان كه بر اثر غفلت و اشتباه در زندگى ، و به خصوص كثرت گناه از معيشت بازمانده و دچار تنگدستى و نياز به مردم مىشوند ، در حقيقت گرفتار انواع بلاها و سختىها و رنج‌ها هستند ، و دائم در درون خود مبتلاى به حسرت و اندوه و غم و غصّه‌اند . آنان كه هماهنگ با مسائل الهى به حركت آمدند ، و زمينهء معيشت را متصل به رحمت حضرت حق كردند و در حدّ خود از وسعت رزق بهره مندند ، كمتر دچار مشكل و زحمتند ، و به همين سبب با آسودگى خاطر به عبادت و كسب معرفت و كار خير موفقند . راستى ، بايد به پيروى از حضرت سجّاد عليه السلام از حضرت محبوب درخواست كرد كه انسان را از نعمت غنا و وسعت رزق آن هم به صورتى كه عامل گناه و معصيت نگردد ، و بلكه غنا و رزق او كمكى به كار خير و ثواب و اجر آخرت شود ، بهره‌مند سازد . 5 - بى نيازى از چشمداشت چشمداشت به آنچه در دست مردم است ، از قبيل مال و منال ، حشمت وجاه ، شهرت و مقام ، خانه و مركب ، علاوه بر اين كه روح را عذابى اليم است ، باعث شعله ور شدن صفت حسد ، و خطرناك‌تر از آن زبانه كشيدن آتش طمع است . اين مرض خطرناك روانى ، چون عارض كسى شود ، او را به انواع گناهان و اشتغالات فكرى و درونى دچار سازد ، و وى را از هر كار خير و گاهى از عبادات الهيّه باز دارد ، و زمينه هلاك و ضلالت او را فراهم آورد . قناعت به آنچه حضرت حق از طريق كسب حلال نصيب انسان فرموده ، گنجى است كه خير دنيا و آخرت انسان را تأمين مىنمايد .