نعمت كفايت را بايد قدردانى كرد ، و نسبت به آن در مقام شكر برآمد . نعمت كفايت حق از عبد سرمايهء عظيمى است كه مىتوان به وسيلهء آن به تجارت معنوى دست يافت ، و از بركت آن خير دنيا و آخرت را تأمين كرد . رفع و منع اشتغالاتى كه مزاحم وقت پرقيمت انسانند ، به وسيلهء حضرت كافى المهمّات در زندگى اهل خدا تجلى كامل داشت ، و اين همه منفعتى كه در امور دنيايى و آخرتى نصيب انسان‌ها شده ، از بركت اين نعمت عظيم است . به راستى اگر در مسير كمال هستيد ، و حسّ مىكنيد كه وجود شما مىتواند براى خود شما و عباد الهى منبع خير و بركت باشد ولى گرفتارىها و اشتغالات مربوط به زن و فرزند ، و امور داخلى خانه و مسائل بيرونى مانع از راه و هدف شماست به پيروى از حضرت سجّاد عليه السلام ، در كمال تضرّع و زارى و حال ، دست نياز به درگاه بى نياز برداريد و به حضرتش عرضه بداريد : « وَاكْفِنى ما يَشْغَلُنِى الْاهْتِمامُ بِهِ » و مرا از آنچه توجّه به آن دچار سرگرمى و مشغوليت مىكند ، كفايت كن . بود يا رب كه از پروانهء جود * بر افروزى دلم را شمع مقصود زتوفيقم نمايى راه تحقيق * چراغى بخشيم از نور توفيق دلم پروانهء جانسوز سازى * به شمع دل شب من روز سازى چراغ دل كه مرد از ظلمت تن * زبرق عشق بازش ساز روشن چو شمعم گرميى از سوختن ده * مرا از سوختن افروختن ده دل پرسوز من از سوز داغى * برافروزان چو فانوس چراغى رهان زين ظلمتم از برق آهى * ببخش از بخت سبزم خضر راهى دل من مخزن اسرارخود كن * چو شمعش روشن از انوار خود كن