اوست ، و چهار ماه دعاى بر پدر و مادر . سرّ اين مسئله اين است كه كودك در چهار ماه اول جز خدائى كه وى را بر معرفت و توحيد سرشته چيزى نمىشناسد ، بنابراين گريهء او توسّل به حضرت حق است ، و اين حقيقت شهادت به توحيد است . در چهار ماه دوم به مادر نظر دارد نه به عنوان اين كه مادر است ، بلكه به عنوان اين كه وسيله‌اى براى غذا و ارتزاق اوست ، به همين خاطر از غير مادر هم شير و غذا قبول مىكند ، روى اين حساب در اين چهار ماه دوم بعد از خدا نظرى جز به وسيلهء بين خود و خدا ندارد ، و اين غير معناى رسالت چيز ديگر نيست ، پس گريهء او در اين مدت شهادت به رسالت است . در چهار ماه سوم به طور كامل پدر و مادر را مىشناسد و مىداند كه در مسئلهء رزق محتاج به آن دو نفر است ، لذا گريه‌اش در حقيقت دعا براى سلامتى پدر و مادر است . امام صادق عليه السلام فرمود : روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله به امام على عليه السلام فرمود : نمىخواهى تو را بشارت دهم ؟ عرضه داشت پدر و مادرم به فدايت ، تو دائماً بشارت دهندهء به خير بودى ، رسول الهى فرمود : جبرئيل هم اكنون خبر بهت آورى به من داد ، امام على عليه السلام عرض كرد ، آن خبر چه بود ؟ فرمود : به من خبر داد : وقتى مردى از امتم بر من صلوات فرستاد و اين صلوات را با صلوات بر آل من پيوند داد ، درهاى آسمان به رويش باز مىشود ، و ملائكه هفتاد صلوات بر او مىفرستند ، و اگر گناهكار است ، گناهانش همچون برگ درخت مىريزد ، و خداوند به او مىفرمايد : « لبَّيْك يا عبدى و سَعْدَيْك » ، و به ملائكه خطاب مىكند . شما بر بنده من هفتاد صلوات فرستاديد ، من بر او هفتصد صلوات