[ « 2 » وَ امْنُنْ عَلَى عِبَادِكَ بِإِينَاعِ الثَّمَرَةِ وَ أَحْيِ بِلَادَكَ بِبُلُوغِ الزَّهْرَةِ وَ أَشْهِدْ مَلَائِكَتَكَ الْكِرَامَ السَّفَرَةَ بِسَقْيٍ مِنْكَ نَافِعٍ دَائِمٍ غُزْرُهُ وَاسِعٍ دِرَرُهُ وَابِلٍ سَرِيعٍ عَاجِلٍ « 3 » تُحْيِي بِهِ مَا قَدْ مَاتَ وَ تَرُدُّ بِهِ مَا قَدْ فَاتَ وَ تُخْرِجُ بِهِ مَا هُوَ آتٍ وَ تُوَسِّعُ بِهِ فِي الْأَقْوَاتِ سَحَاباً مُتَرَاكِماً هَنِيئاً مَرِيئاً طَبَقاً مُجَلْجَلًا غَيْرَ مُلِثٍّ وَدْقُهُ وَ لَا خُلَّبٍ بَرْقُهُ « 4 » اللَّهُمَّ اسْقِنَا غَيْثاً مُغِيثاً مَرِيعاً مُمْرِعاً عَرِيضاً وَاسِعاً غَزِيراً تَرُدُّ بِهِ النَّهِيضَ وَ تَجْبُرُ بِهِ الْمَهِيضَ ] و بر بندگانت با به بار آمدن و رسيدن ميوه منّت گذار ، و سرزمين‌هاى مرده‌ات را با شكفتن شكوفه‌ها زنده كن ، و فرشتگان بزرگوار نويسنده‌ات را با فرستادن بارانى سودمند و پيوسته ، از جانب خودت گواه گير ؛ بارانى كه فراوانى و انبوهش وسيع ، و باريدنش بسيار تند و آمدنش سريع و زود باشد تا به آن باران ، هر چه از زمين و گياه مرده است ، زنده كنى ، و به سبب آن از دست رفته‌ها را بازگردانى ، و آنچه از دل زمين آمدنى است ، بيرون آرى ، و از بركت آن باران ، روزىها را وسعت بخشى ، از ابرى انباشته ، لذّت بخش ، گوارا ، فراگير و غرّان كه بارانش اندك نباشد ، و برقش نفريبد . خدايا ! براى ما بارانى فريادرس و بر طرف كنندهء قحطى فرست ؛ بارانى رويانندهء گياه ، و سرسبز كنندهء دشت و دمن ، و بارانى وسيع و فراوان كه به وسيلهء آن گياه از رشد ايستاده را به عرصهء رشد و نموّ بازگردانى و در سايهء آن ، مردگى و خشكى زمينى كه علف و گياهش از بين