شيخ حسين انصاريان
117
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى)
و گرداندن بادها و ابرِ مسخّر ميان آسمان و زمين ، نشانههايى است [ از توحيد ، ربوبيّت و قدرت خدا ] براى گروهى كه مىانديشند . اين ابرهاى متراكم كه بالاى سر ما در گردشند و ميلياردها تن آب را بر خلاف قانون جاذبه در ميان زمين و آسمان معلق نگاه داشته ، و آنها را از هر نقطه به نقطهء ديگر مىبرند ، بى آن كه كمترين خطرى ايجاد كنند ، خود نشانهاى از عظمت اويند . بعلاوه اگر آبيارى و منصب آب دهى آنها نبود در سرتاسر خشكىهاى روى زمين نه قطره آبى براى نوشيدن وجود داشت و نه چشمه و جويبارى براى روييدن گياه ، همه جا ويرانه بود و كوير و بر همه جا كوير و بر همه جا خاك مرده پوشيده مىشد ، اين نيز جلوهاى ديگر ازعظمت حضرت اوست . وَ هُوَ الَّذى يُرْسِلُ الرِّياحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَىْ رَحْمَتِهِ حَتّى إذا اقَلَّتْ سَحاباً ثِقالًا سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ فَانْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَاخْرَجْنا بِهِ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ » « 1 » و اوست كه بادها را پيشاپيشِ [ بارانِ ] رحمتش به عنوان مژده دهنده مىفرستد تا هنگامى كه ابرهاى سنگين بار را بردارند ، آن را به سوى سرزمينى مرده مىرانيم ، پس به وسيلهء آن باران نازل مىكنيم و به وسيلهء باران از هر نوع ميوه [ از زمين ] بيرون مىآوريم [ و ] مردگان را نيز [ در روز قيامت ] اين گونه [ از لابلاى گورها ] بيرون مىآوريم ، [ باد ، ابر ، باران ، زمين ، روييدن گياهان و انواع ميوهها را مثل زديم ] تا متذكّر و يادآور [ اراده و قدرت بىنهايت خدا ] شويد . در اين موقع آنها را به سوى سرزمينهاى مرده و خشك و سوزان مىرانيم و مأموريت آبيارى اين تشنگان را بر عهدهء آنان مىنهيم ، و به وسيلهء آن ، آب حيات
--> ( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 57 .