وَلكِنَّ اللَّهَ يَخْتَبِرُ عِبادَهُ بِأَنْواعِ الشَّدائِدِ وَ يَتَعَبَّدُهُمْ بِأَنْواعِ الْمَجَاهِدِ ، وَ يَبْتَلِيهِمْ بِضُرُوبِ الْمَكارِهِ ، إِخْراجاً لِلتَّكَبُّرِ مِنْ قُلُوبِهِمْ ، وَ إِسْكاناً لِلتَّذَلُّلِ فى نُفُوسِهِمْ ، وَ لِيَجْعَلْ ذلِكَ أَبْواباً فُتُحاً إِلى فَضْلِهِ وَ أَسْبابًا ذُلُلًا لِعَفْوِهِ . . . . « 1 » ولى خداوند بندگانش را به انواع سختىها امتحان مىكند ، و با كوشش‌هاى گوناگون به عبادت وامىدارد ، و به امور ناخوشايند مىآزمايد ، تا كبر را از دلهايشان بيرون كند ، و خوارى و تواضع را در جانشان بنشاند ، تا با اين گونه آزمايش‌ها ابواب فضل و رحمتش را به رويشان بگشايد ، و اسباب عفو خود را به راحتى به آنان عنايت فرمايد . چه باك از آزمايش با بيمارى يا ثروتمندى يا فقيرى و يا هزاران بلا و عافيت ، آنگاه كه بدانيم ؛ خداوند فرموده است : من با مؤمن كارى نمىكنم مگر كه آن كار برايش بهتر و سودمندتر است . امام صادق عليه السلام دربارهء سودمندىِ دچار شدن به گرفتارىها مىفرمايد : از وحىهاى خدا به موسى عليه السلام اين كه آفريده‌اى نيافريده‌ام كه نزد من محبوب‌تر از بندهء مؤمنم باشد ، او را مبتلا مىسازم چون برايش بهتر است ؛ به او عافيت مىبخشم چون برايش بهتر است ، از او مىگيرم و محرومش مىسازم چون برايش بهتر است . من بهتر مىدانم كه چه چيز بندهء مرا اصلاح مىكند ؛ پس بايد كه بر بلاى من صبور باشد و از نعمت‌هايم سپاسگزارى نمايد و از تقدير و قضاى من خشنود باشد ؛ تا او را در شمار بندگان صدّيق خود بنويسم ؛ هر گاه عمل او به رضايت من باشد و فرمانبرى فرمانم كند . « 2 »

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 234 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 69 / 331 ، باب 119 ، حديث 14 ؛ الكافى : 2 / 61 ، حديث 7 .