يا أَهْلَ الْمَعْرُوفِ وَ الْإحْسانِ لاتَمُنُّوا بِإِحْسانِكُمْ ، فَإِنَّ الْإِحْسانَ وَ الْمَعْرُوفَ يُبْطِلُهُ قُبْحُ الامْتِنانِ . « 1 » اى اهل نيكى و نيكوكارى ، به احسان خود منّت مگذاريد پس همانا كه زشتى منت گذارى ارزش نيكى و نيكويى را از بين ببرد . از نشانه‌هاى مردانگى مردان خدا اين است كه روش احسان را با منّت آلوده نسازند . يُسْتَدَلُّ عَلَى مُرُوَّةِ الرَّجُل بِبَثِّ المَعْرُوفِ وَ بَذْلِ الْاحْسانِ وَ تَرْكِ الإِمْتِنانِ . « 2 » از نشانه‌هاى جوانمردى مرد ، پراكندن نيكى و لطف و نيكوكارى و خوددارى از منت نهادن است . انفاق كنندگان حقيقى كسانى هستند كه تنها به خاطر خشنودى خدا و پرورش فضايل انسانى و تثبيت سجاياى ارزشمند در درون خود و پايان دادن به نگرانىها و اضطراب كه به خاطر احساس مسؤوليت در برابر محرومان در وجدان آنها پيدا مىشود ، توفيق نيكوكارى نصيبشان مىگردد . بر اين اساس حضرت على عليه السلام مىفرمايد : جَمالُ الْإِحْسانِ تَرْكُ الإِمْتِنانِ . « 3 » زيبايى نيكى كردن ، منّت ننهادن است . از آن جا كه منّت گذار در انگيزه‌اش جبران كمبود ذاتى يا اخلاقى خويش است يا براى ارضاى نفس خود و برترىطلبى بر ديگران مىكوشد ، هميشه در بين مردم

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 390 ، حديث 8959 . ( 2 ) - غرر الحكم : 384 ، حديث 8735 . ( 3 ) - غرر الحكم : 390 ، حديث 8959 .