و ديگرى خود را دانشمند ناميده ولى دانشمند نيست ، جهالت‌هايى از جاهلان و گمراهىهايى از گمراهان به دست آورده و دام‌هايى از ريسمان‌هاى فريب و گفتارهاى مزورانه براى مردم نصب كرده ، قرآن را بر آراى خود تطبيق داده و حق را بر اساس هواى خود تفسير نموده ، مردم را از خطرات بزرگ ايمنى مىدهد و گناهان كبيره را آسان جلوه مىدهد . مىگويد : از شبهات خوددارم ، ولى در آنها افتاده . و اعلام مىكند كه از بدعت‌ها كنارم ، ولى در بستر بدعت‌ها خوابيده . صورت صورت انسان است و قلب قلب حيوان . آگاه به هدايت نيست تا از آن پيروى كند و آشناى به گمراهى نيست تا از آن دست بردارد . اينچنين آدمى مرده‌اى است در ميان زنده‌ها . صاحبان خرد در روايت نفس آورده‌اند كه : بپرهيزيد از هواى نفس كه بد دشمنى است . زبان به سخنان ياوه و بيهوده گشودن ياور آن هواست . در اين باره حضرت صادق عليه السلام فرمود : همان گونه كه از دشمنان خود حذر مىكنيد ، از هوس‌هايتان دورى كنيد ؛ زيرا براى مردان دشمنى بدتر از پيروى از هوس‌هايشان و گفتارهاى زبانشان نيست . « 1 » بنابراين مراقبت از حركات نفس و كمين شيطان و خروج از جادّه مستقيم و سقوط در درّه هلاكت ؛ لازم است و در اين حال بايد خويش را در پناه خداوند منّان قرار داد . حضرت سجّاد عليه السلام در مناجات انجيليه كه منسوب به ايشان است ، حراست ويژه‌اى را براى نفس مىطلبد :

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 335 ، حديث 1 ؛ بحار الأنوار : 67 / 82 ، باب 46 ، حديث 17 .