برترين مردم در پيشگاه حق كسى است كه عقلش را زنده كند و شهوت نابابش را بميراند و نفس را در جهت آبادى آخرت به مشقّت طاعت اندازد . 8 - تعصّب بى جا حميّت و عصبيّت به معناى پافشارى و اصرار در امر باطل و ضدّ حقيقت است و اين حالت خويى بس ناپسند و عاملى براى ورود در انواع گناهان و منشأ بسيارى از بدبختىها در خانواده و اجتماع است . طرفدارى از ناحق در هر زمينه‌اى كه باشد امرى ناپسند و بسيار زشت و موجب غضب حضرت حق است . انسان در هر حالتى و هر موقعيتى و نسبت به هر كسى با تمام وجود بايد طرفدار حق باشد ، گر چه اين طرفدارى به ضرر او انجام شود . از امام سجّاد عليه السلام دربارهء عصبيت سؤال شد ، حضرت فرمودند : الْعَصَبِيَّةُ الَّتى يَأْثُمُ عَلَيْها صاحِبُها أنْ يَرَى الرَّجُلُ شِرارَ قَوْمِهِ خَيْراً مِنْ خِيارِ قَوْمٍ آخَرينَ ، وَ لَيْسَ مِنَ الْعَصَبِيَّةِ أنْ يُحِبَّ الرَّجُلُ قَوْمَهُ وَ لكِنْ مِنَ الْعَصَبِيَّةِ أنْ يُعينَ قَوْمَهُ عَلَى الظُّلمِ . « 1 » عصبيّتى كه دارندهء آن معصيت‌كار است ، آن است كه شخص بَدان قوم خود را بهتر از نيكان قوم ديگران ببيند . البته محبت انسان به اقوامش از عصبيت نيست ، عصبيت كمك دادن به اقوام در راه ظلم و ستمكارى است . آنان كه در زمينه‌هاى باطل و ناحق حميّت و عصبيت به خرج مىدهند ، به فرمودهء حضرت زين‌العابدين عليه السلام سخط حضرت حق را به رضايت مخلوق

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 308 ، حديث 7 ؛ وسائل الشيعة : 15 / 373 ، باب 57 ، حديث 20778 .