است كه بر خود گواهى دهد كه به قدرى شرافت انسانى را تنزّل داده كه در موضوع عواطف از كبوتر و ميمون نيز پست‌تر گرديده است ؟ ! اين همه حوادث انتحار جوانان و هيجانات روحى و بيمارىهاى عصبى كه دكان روانشناسان را رونق بخشيده است از چيست ؟ آيا اينها دليل نيست كه نظام بىبند و بار مادى ، با فطرت هماهنگ نبوده و همواره بر خلاف طبايع و سنن اصيل انسانى قدم برمىدارد ؟ ! مرد به زن احتياج دارد و زن نيز نيازمند به مرد است ، ولى اين احتياج تنها به خاطر رفع غريزهء شهوت نبوده ، بلكه هر يك از آن دو تحت « احساساتى » از قبيل انس و دوستى و همزيستى قرار گرفته و به سوى يكديگر كشيده مىشوند . مرد نمىتواند شكل كامل اين احساسات را در وجود مردى ديگر بيابد و نه زنى در وجود زن ديگر . همچنين نمىتوان با اضطراب و هيجان ، آنها را در ميان كوچه و خيابان تأمين كرد . آخر چگونه دو نفر رهگذر كه پس از جدايى همديگر را ديگر نخواهند ديد ميانشان دوستى عميق برقرار مىشود ؟ دو شخصى كه مانند دو قطار هستند كه فقط در وسط راه از پهلوى هم عبور مىكنند چگونه با هم انيس و يار مىگردند ! احساسات لطيفى كه از درون روان فرد مىجوشد ، بايد در فضايى آرام و مكانى ثابت و مستقر به جريان افتد ، و گرنه آتش غريزه آن چنان تند و شعله‌ور مىشود كه با وجود هرگونه وسايل زندگى و سامان وضع اقتصادى ، باز انسان ناراحت و ناراضى و مضطرب خواهد بود . زن و مرد نيازمند به ايجاد تفاهم و داشتن هماهنگى در بين خود هستند ، تا با تبادل مشاعر و عواطف به همديگر كمك كنند و راز موفّقيت خويش را در تكاپوى زندگى به دست آورند . هميشه كليد حلّ مشكلات به دست دو قلب پيوسته به هم سپرده شده است . انسان مجرّد كه از مجانست و همزيستى عاطفى كناره گرفته است