أَعْظَمُ الذُّنُوبِ عِنْدَ اللَّهِ ذَنْبٌ أَصَرَّ عَلَيْهِ عامِلُهُ . « 1 » بزگترين گناه نزد خداوند گناهى است كه مرتكبش بر آن اصرار دارد . حتى اگر از گناه ، لذّتى يا شادى روحى يا جسمى به وجود آمد ، نبايد سبب آرامش خاطر يا آسايش ظاهر باشد ؛ چون سرعت تأثير گناه در وجود آدمى از تأثير برندگى چاقو در گوشت بيشتر است و نشانه‌هاى آن در فرزندان و نسل‌هاى بعد حتى در زمان پيرى نمايان مىشود و شخص به بيمارىهاى سخت و طاقت فرسا مبتلا مىشود كه علاجى به غير از مرگ ندارد . پس اين شادىها و سرگرمىهاى دروغين نه تنها مفيد نيست بلكه بسيار ضرر آنها دو چندان است . امام زين العابدين عليه السلام در اين باره مىفرمايد : إِيَّاكَ وَ الإِبْتِهاجَ بِالذَّنْبِ ، فَإِنَّ الابْتِهاجَ بِهِ أَعْظَمُ مِنْ رُكُوبِهِ . « 2 » از شادمانى گناه بپرهيز ؛ زيرا شاد شدن از گناه در زشتى بزرگتر از ارتكاب آن است . پس اين سفارش حضرت صادق عليه السلام را آويزه گوش جان قرار دهيم كه فرمود : هر گاه آهنگ عمل بدى را داشتى ، آن را انجام مده ؛ زيرا گاه خداوند بنده را در حال معصيت مىبيند . و مىفرمايد : به عزّت و جلال خودم سوگند از اين پس هرگز تو را نمىبخشم . « 3 » از در يار گذر نتوان كرد * رخ سوى يار دگر نتوان كرد ناگذشته زسر هر دو جهان * بر سر كوش گذر نتوان كرد زان چنان رخ كه تمناى دل است * صبر از اين بيش مگر نتوان كرد

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 187 ، حديث 3582 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 75 / 159 ، باب 21 ، ذيل حديث 19 ؛ كشف الغمّة : 2 / 108 . ( 3 ) - الكافى : 2 / 143 ، حديث 7 ؛ بحار الأنوار : 68 / 224 ، باب 66 ، حديث 36 .