[ « 11 » مَا أَنَا بِأَعْصَى مَنْ عَصَاكَ فَغَفَرْتَ لَهُ وَ مَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَيْكَ فَقَبِلْتَ مِنْهُ وَ مَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إِلَيْكَ فَعُدْتَ عَلَيْهِ « 12 » أَتُوبُ إِلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا تَوْبَةَ نَادِمٍ عَلَى مَا فَرَطَ مِنْهُ مُشْفِقٍ مِمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ خَالِصِ الْحَيَاءِ مِمَّا وَقَعَ فِيهِ « 13 » عَالِمٍ بِأَنَّ الْعَفْوَ عَنِ الذَّنْبِ الْعَظِيمِ لَا يَتَعَاظَمُكَ وَ أَنَّ التَّجَاوُزَ عَنِ الْإِثْمِ الْجَلِيلِ لَا يَسْتَصْعِبُكَ ] خدايا ! من نه از گناهكارترين گناهكارانم كه او را آمرزيده‌اى ، و نه از نكوهيده‌ترين كسانى كه از پيشگاهت عذر خواسته‌اند ، و تو عذرشان را پذيرفته‌اى ، و نه از ستم كارترين كسانى كه به سويت بازگشته‌اند ، و تو بازگشتشان را قبول كرده‌اى . خديا ! در اين مقام و وضعى كه هستم ، به درگاهت توبه مىكنم ؛ توبه پشيمانى كه بى اختيار گناهانى از او سر زده و از آنچه بر سرش آمده ، در وحشت و ترس است ، و از امور زشتى كه در آن افتاده خالصانه شرمگين است . دانايم به اين كه گذشت از گناه بزرگ ، در نظرت بزرگ نمىآيد ، و بخشيدن معصيت گران بر تو سخت نمىباشد . گذشت از گناهان بزرگ عفو الهى نسبت به معصومان عليهم السلام از جهت روحيات اخلاقى و رسيدن به فناى