[ وَ يَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إِجَابَةَ الدُّعَآءِ وَ يَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزَآءِ ] و اى آن كه اجابت دعايشان را ضامن شده ، و به احسانش ، پاداش نيكو را به آنان وعده داده . ضمانت استجابت دعا قبول مسئوليت برآوردن نيازها و حاجات انسان از الطاف خداوند منّان است و پروردگار حق رسيدگى به خواسته‌هاى آدمى را بر خويش ضمانت كرده است تا آفريدهء خود را در سايهء حاجات به درجات عالى كمال برساند . انسان در سير معنوى ، هدفى جز رسيدن به محبوب راستين ندارد ، پس ارتباط باطنى با معبود و پيوند با آنان كه با حق در رابطه‌اند از ابزارهاى دوستى بين دو موجود است . همنشينى با پاكدامنان و راستگويان و خردمندان و نيكوكاران و نيك رفتارى در جامعهء انسانى ، زمينه‌ساز پذيرش الهى و پيوند بين مردم مىگردد . و حضرت حق ، دعا را وسيله‌اى براى ارتباط خود و بندگانش قرار داده است تا جايگاه ربوبى خداوند و نقش بندگى انسان در نظام آفرينش برقرار باشد و از اين رهگذر با خواسته و اصرار آدمى و قبولى يا ردّ حاجت او از سوى خداى منان ، محبت ايجاد گردد نياز بنده و ناز بنده پرور و عشق متقابل ، موجب تداوم زيبايى خلقت مىشود . ارزش معنوى دعا از عبادات بالاتر است و هيچ عاملى بندهء با ايمان را به اندازهء