[ « 10 » وَ يَا مَنْ تَحَمَّدَ إِلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجَاوُزِ وَ يَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَةِ وَ يَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتَّوْبَةِ وَ يَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسِيرِ وَ يا مَنْ كَافَى قَلِيلَهُمْ بِالْكَثِيرِ ] و اى آن كه باگذشت نيكويش ستوده بودنش را به مخلوقش مىنماياند ، و بندگان را به پذيرفتن توبه عادت مىدهد ، و اصلاح شدن تباه كارشان را به توبه مىخواهد ، و اى آن كه از عمل بندگان ، به اندكش خشنود است ، و عمل اندك آنان را پاداش فراوان مىدهد . پاداش فراوان در برابر عمل اندك عبادت بندگان در همه شبانه روز ؛ نتواند پاسخ شكرانهء يكى از نعمت‌هاى كوچك حضرت حق را ادا كند . پس خداوند منّان از بندگان خود انتظار حقيقى اداى حق خويش را ندارد ؛ زيرا هيچ كسى توانايى برگزارى حقوق الهى را به فراخور شأن اللَّه تبارك و تعالى را دارا نمىباشد مگر به مقام عصمت رسيده باشد . درياى فضل و رحمت گستردهء خداوند هم بسيار انسان‌هاى گناهكار و كافر و منافق و جاهل را هم فرا گرفته است و ساحل نجات و آغوش بازگشت را با كمترين بهانه باز گذاشته است تا عدّه‌اى كه گمراه و سرگردانند به دامان پرمحبت و لطف او باز گردند . الطاف بى شمار و ناپايان را بر سر بندگان مىباراند تا بندهء ذليل جسارت عرضهء