دوزخ راضى گردد . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : توبه ريسمان خدا و سپاه عنايت اوست . بنده بايد پيوسته در هر حال بر توبه همت گمارد . هر گروهى از بندگان را توبه‌اى است : توبهء پيامبران از فاش شدن راز است و توبهء برگزيدگان از دم زدن است و توبهء اوليا از رنگارنگى خطورات دل و توبهء خاصان از پرداختن به غير خدا و توبهء عوام از گناهان است . « 1 » پس امام على عليه السلام بازگشت هميشگى به حق را از صفات بارز مؤمن مىداند و مىفرمايد : تُوبُوا إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ ادْخُلُوا فِى مَحَبَّتِهِ ، فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ يُحِبُّ التَّوابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرينَ وَ الْمُؤْمِنُ تَوَّابٌ . « 2 » به درگاه خداوند عزيز و بلند مرتبه توبه بريد و به حلقه محبت او درآييد ؛ زيرا خداوند توبه‌گران و پاكيزگان را دوست مىدارد و مؤمن بسيار توبه كننده است . تا فرصت باقى است و حجت خدا بر روى زمين واسطهء فيض حق است ؛ در بساط رحمت حق ، جرعه‌اى آب توبه بنوشيم ؛ چون حجت برداشته شود ، درهاى توبه بسته مىشود ، آنگاه ايمان آوردن و اعتراف به گناه سودى ندارد كه حضرت فرمود : مَنْ تابَ تابَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ أُمِرَتْ جَوارِحُهُ أَنْ تَسْتُرَ عَلَيْهِ ، وَ بِقاعُ الْأَرْضِ أَنْ

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 6 / 31 ، باب 20 ، حديث 38 ؛ مصباح الشريعة : 97 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 6 / 21 ، باب 20 ، حديث 14 ؛ الخصال : 2 / 623 .