[ « 6 » فَهَلْ يَنْفَعُنِي يَا إِلَهِي إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ ؟ وَ هَلْ يُنْجِينِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيحِ مَا ارْتَكَبْتُ ؟ أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ ؟ أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَايَ مَقْتُكَ ؟ ] اى معبود من ! اقرارم نزد تو به زشتى اعمالى كه مرتكب شده‌ام ، آيا برايم سودى خواهد داشت ؟ و اعترافم به محضر حضرتت به بدى كردارى كه از من صادر شده ، آيا مرا از عذاب تو نجات خواهد داد ؟ يا در اين وضعى كه هستم ، خشم و غضبت را بر من حتم و واجب نمودى ، يا در وقت درخواستم ، دشمنيت ملازم من گشته ؟ ! اقرار به گناه و نجات از غضب خدا بىبهره بودن از عنايت رب جليل زواياى گوناگونى دارد ، به گونه‌اى كه احساس نياز را در نهاد آدمى برمىانگيزد كه به طور طبيعى انسان نيازمند را وادار مىكند كه به دنبال پناهگاه امنى برود و در نزد او زانو بزند ولى از آن جا كه نهاد آدمى حقيقتى نامحدود و نيازهاى او نيز بىنهايت است ، تنها حقيقت نامحدود مىتواند ظرف بىنهايت را پر كند ، بر اين پايه ؛ ظرف ماده با همه گستردگى كه دارد چون محدود است ، هيچ گاه نمىتوان نياز حقيقى نامحدود را برآورده نمايد . ناگزير انسان براى بر طرف كردن نيازمندى و كمبودهاى مادى و معنوى خود بايد به آن حقيقت بىانتها وصل گردد تا به صورت دعا يا مناجات عارفانه يا اعتراف به گناه ؛ به خواستهء