من دربارهء شما از نعمت‌ها بيشتر از گناهان بيمناكم ؛ بدانيد كه نعمت‌هايى كه شكر آن گزارده نشود ، هلاكت قطعى است . « 1 » گاهى اوقات انسان به بلايى اميدوار باشد بهتر است از ناسپاسى كه دربارهء نعمتى روا كند چو بلاكشى و صبر در مصيبت داراى اجر و پاداش است ؛ امّا عاقبت ناسپاسى زوال نعمت و محاكمهء خداوند و ورود به جهنّم است . خداى متعال در آياتى از كوتاهى بندگان گله‌مند است كه مىفرمايد : وَلَقَدْ مَكَّنكُمْ فِى الأْرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعيِشَ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ » « 2 » و شما را در زمين جاى داديم ، و در آن براى شما وسايل و ابزارزندگى قرار داديم ، ولى بسيار اندك و كم ، سپاس مىگزاريد . و يا در جاى ديگر پس از يادآورى نعمت‌ها و بركاتى كه به اهل داود عليه السلام عنايت فرمود ؛ به خاندان او مىفرمايد : اعْمَلُواْ ءَالَ دَاوُدَ شُكْرًا وَ قَلِيلٌ مّنْ عِبَادِىَ الشَّكُورُ » « 3 » اى خاندان داود ! به خاطر سپاس گزارى [ به فرمان‌ها حق ] عمل كنيد ؛ و از بندگانم اندكى سپاس گزارند . حضرت امام صادق عليه السلام در بيان خواستهء به حقِ خداوند مىفرمايد : اگر نزد خداوند عبادتى بهتر از شكرگزارى در همه حال وجود داشت كه بندگان مخلصش با آن عبادتش كنند ، هر آينه آن كلمه را دربارهء همه مخلوقات به كار مىبرد ؛ اما چون عبادتى بهتر از آن نبود ، از ميان عبادات آن

--> ( 1 ) - نهج الفصاحة : 621 ، حديث 2202 . ( 2 ) - أعراف ( 7 ) : 10 . ( 3 ) - سبأ ( 34 ) : 13 .