به ويژه هر گاه انسانى در دنيا از نظر مالى به يارى بندگان مؤمن بشتابد از كرامت و لطف و رحمت الهى خاصى برخوردار مىشود . انفاق مالى به صورت صدقه و قرض از اسباب آمرزش گناهان ، نجات از آتش دوزخ و بهره‌مندى از نعمت‌هاى فراوان بهشت است . و اگر با قصد رضاى الهى باشد سرانجام خيرى مؤثّر براى انسان در پى خواهد داشت . در روايتى آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله به يكى از مسلمانان فرمود : مىخواهى تو را به موضوعى راهنمايى كنم كه با عمل به آن خداوند تو را به بهشت ببرد ؛ او گفت : بلى اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : از آنچه خداوند به تو داده تو هم به نيازمندان بده . او گفت : اگر خودم نيازمندتر از او باشم چه كنم ؟ حضرت فرمود : مظلوم را يارى كن . او گفت : اگر خودم ناتوان‌تر از او باشم چه كنم ؟ فرمود : براى نادان كارى انجام بده ، يعنى راهنمايىاش كن . عرض كرد : اگر خودم از او نادان‌تر بودم چه كنم ؟ حضرت فرمود : زبانت را به غير از خير خاموش نگه دار . آيا شاد نمىشوى كه يكى از اين خصلت‌ها در تو باشد و به بهشت برده شوى . » « 1 » اين حكايت نشانگر اين است كه يارى رسانى مؤمن منحصر به كمك مالى تنها نيست ؛ بلكه هر گونه حركتى كه سبب نجات شخصى از گرفتارى مالى و كارى و جانى ، حتى مشكلات علمى و دينى گردد از شيوه‌هاى ختم به خير و كامروايى است . از سوى ديگر ترس از عاقبت سوء و شومى سرانجامى ، دل‌هاى اهل معرفت را جريحه‌دار ساخته و بر آن ناله‌ها از سينه و اشك‌ها از ديدگان برآمده است . گروهى از

--> ( 1 ) - الكافى : 3 / 113 ، حديث 5 ؛ بحار الأنوار : 68 / 296 ، باب 78 ، حديث 69 .