مراد و خواستهء حضرت سجاد عليه السلام در اين فرازها همين است كه اگر ما از كارهاى مهم خلاص شديم به ما توفيق دورى از گناه و بيمارى و آفات دنيايى و آخرتى عنايت كن كه فراغتمان را با ياد تو بگذرانيم ؛ زيرا فراغت خالى از برنامه سبب تعطيلى سازمان بدن مىشود . پس هر عضوى كه حركتى نكند ، معطّل مىماند در نتيجه هيئت آدمى از تحرك باز مىماند و موجب تنبلى و افسردگى مىشود . در حالى كه خداوند همه اعضاى بدن را براى كار و تلاش در اختيار انسان قرار داده است . چقدر سزاوار است كه انسان ساعتى براى خود داشته باشد كه هيچ مزاحمى او را از آن لحظه‌هاى گرانبها باز ندارد تا به درون خود بيانديشد . اميرمؤمنان على عليه السلام به زمان و حسرت و اندوه اتلاف آن لحظه‌ها اشاره مىفرمايد : وَ اعْلَمْ انَّ الدُّنْيا دارُ بَلِيَّةٍ لَمْ يَفْرُغْ صاحِبُها فِيها قَطُّ ساعَةً إِلَّا كانَتْ فَرْغَتُهُ عَلَيْهِ حَسْرَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ . « 1 » آگاه باش كه دنيا خانهء آزمايش است و دارندهء دنيا ساعتى در آن راحت نمانده مگر آن كه راحتى آن ساعت در روز قيامت مايهء حسرتش گردد . بسيارى از هوا و هوس‌ها برخاسته از فراغت و بىخيالى است . اگر كار كردن مايهء رنج و زحمت است ولى در مقابل ، بيكارى موجب ننگ و گمراهى مىشود . حضرت زين العابدين عليه السلام در دعاى مكارم اخلاق عرضه مىدارد : خدايا ! بر محمد و آل محمد درود فرست و مرا از كارى كه اهتمام به آن ( عبادت ) بازم مىدارد ؛ بىنياز گردان و مرا به كارى وادار كه فردا ( قيامت ) دربارهء آن از من بازخواست مىكنى و روزهاى مرا در راه آنچه كه براى آن آفريده شده‌ام صرف نما .

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : نامهء 59 .