حضرت سجّاد عليه السلام در مناجات ذاكرين عرضه مىدارد : وَ آنِسْنا بِالذِّكْرِ الْخَفِىِّ . . . فَلا تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ إلّابِذِكْرِكَ . . . . أسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ ، وَ مِنْ كُلِّ راحَةٍ بِغَيْرِ انْسِكَ ، وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ . « 1 » مرا با ياد خودت در باطن و سرّ وجودم انس بده . . . معلوم است كه دل‌ها جز به ياد حضرتت آرامش نگيرد . . . از هر لذّتى به جز عبادت استغفار مىكنم و نيز از هر راحتى به غير انس تو و از هر سرورى به غير قرب تو . و فكر و ذكر را دو بال مرغ ملكوتيت در طيران و عروج به اوج سعادت بدان و بدانكه خيالات تو تنها كارى كه براى تو كرده‌اند اين است كه تو را از سير به ديار ملكوت يعنى از اين طيران و عروج باز داشته‌اند ، خيالات را براى حيوانات بگذار ، تو انسانى ، با عقل و عاقل و معقول باش . » « 2 » باباطاهر عريان چه زيبا مىسرايد : خوشا آنان كه تن از جان ندانند * تن و جانى بجز جانان ندانند به دورش خو كردند سالان و ماهان * به درد خويشتن درمان ندانند به روى ماهت اى ماه ده و چار * به سرو قدت اى زيبنده رخسار كه جز عشقت خيالى در دلم نى * به ديّارى ندارم مو سرو كار زدل نقش جمالت درنشى يار * خيال خط و خالت درنشى يار مژه سازم به دور ديده پرچين * كه تا وينم خيالت درنشى يار جدا از رويت اى ماه دل افروز * نه روز از شوشناسم نه شو از روز وصالت گر مرا گردد ميسّر * همه روزم شود چون عيد نوروز

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 91 / 151 ، باب 32 ، مناجاة الذاكرين . ( 2 ) - منهاج النجاح فى ترجمة مفتاح الفلاح : 52 .