[ « 4 » فَإِلَى مَنْ حِينَئِذٍ مُنْقَلَبُنَا عَنْكَ ؟ وَ إِلَى أَيْنَ مَذْهَبُنَا عَنْ بَابِكَ ؟ سُبْحَانَكَ نَحْنُ الْمُضْطَرُّونَ الَّذِينَ أَوْجَبْتَ إِجَابَتَهُمْ وَ أَهْلُ السُّوءِ الَّذِينَ وَعَدْتَ الْكَشْفَ عَنْهُمْ « 5 » وَ أَشْبَهُ الْأَشْيَآءِ بِمَشِيَّتِكَ وَ أَوْلَى الْأُمُورِ بِكَ فِي عَظَمَتِكَ رَحْمَةُ مَنِ اسْتَرْحَمَكَ وَ غَوْثُ مَنِ اسْتَغَاثَ بِكَ فَارْحَمْ تَضَرُّعَنَا إِلَيْكَ وَ أَغْنِنَا إِذْ طَرَحْنَا أَنْفُسَنَا بَيْنَ يَدَيْكَ ] در اين وقت از پيشگاه تو ، به سوى چه كسى بازگرديم و با محروميت از درِ رحمتت ، راه ما به كجا خواهد افتاد ؟ پاك و منزّهى . ما درماندگانى هستيم كه پذيرش دعايشان را واجب كرده‌اى ، و گرفتارانى هستيم كه بر طرف كردن گرفتارى آنان را وعده فرموده‌اى . خدايا ! شبيه‌ترين چيزها به خواسته‌ات و سزاوارترين امور به حضرتت ، در عرصهء عظمت و بزرگيت ، رحمت آوردن بر كسى است كه از تو رحمت خواسته ، و فريادرسى نسبت به كسى است كه به تو فرياد خواهى كرده ، پس زارى ما را به پيشگاهت رحمت آر و به فرياد ما رس ؛ چون وجودمان را در برابرت انداخته‌ايم . مناجات با معبود اى مولاى مهربانى كه از آنچه شايستهء تو نيست منزّه و پاكى ، ما بيچارگانى