قيامت ] به [ كيفر ] آنچه [ از گناهان ] مرتكب شده [ از رحمت و ثواب ] محروم ماند [ و به هلاكت سپرده شود ] ؛ و او را جز خدا سرپرست و ياور و شفيعى نباشد ؛ و اگر [ براى رهايىاش از عذاب ] هر گونه عوض و فديه‌اى بدهد از او پذيرفته نشود . آنانند كه به سبب آنچه [ از اعمال زشت ] مرتكب شده‌اند [ از رحمت و ثواب ] محروم مانده [ و به هلاكت سپرده شده ] اند . و به خاطر آن كه همواره [ به آيات الهى ] كفر مىورزيدند براى آنان نوشابه‌اى از آب جوشان و عذابى دردناك است . پروين اعتصامى مىگويد : كار مده نفس تبه كار را * در صف گل جا مده اين خار را كشته نكودار كه موش هوا * خورده بسى خوشه و خروار را چرخ و زمين بندهء تدبير توست * بنده مشو درهم و دينار را همسر پرهيز نگردد طمع * با هنر انباز مكن عار را اى كه شدى تاجر بازار وقت * بنگر و بشناس خريدار را دست هنر چيد نه دست هوس * ميوهء اين شاخ نگونسار را رو گهرى جوى كه وقت فروش * خيره كند مردم بازار را در همه جا راه تو هموار نيست * مست مپوى اين ره هموار را ( پروين اعتصامى ) اگر چنين دنياى فريب دهنده و غرور آفرين و مست كننده و نكبت آور و عامل ذلّت و شقاوت براى انسان فراهم نگردد و يا اگر هست از دست برود و رو به نقصان و كاستى گذارد و به جايش دين و ايمان استقرار يابد ، البته دردنيا و آخرت به سود انسان است . امام سجّاد عليه السلام پس از بيان اين معنى كه چون بين دو كاستى قرار گرفتيم كاستى