ابوبصير مىگويد : از حضرت صادق عليه السلام شنيدم كه فرمود : لا وَ اللّهِ لايَقْبَلُ اللّهُ شَيْئاً مِنْ طاعَتِهِ عَلَى الْإِصْرارِ عَلى شَىْءٍ مِنْ مَعاصيِه . « 1 » نه ، به خدا سوگند كه خدا هيچ طاعتى را با اصرار بر هر گناهى كه باشد قبول نكند . كسى كه بر گناه صغيره‌اى اصرار ورزد ، مثل مردى كه هميشه جامهء ابريشم بپوشد ، يا دائم به طلا زينت كند ، يا هر روز چشم به نامحرم دوزد ، گناهش كبيره محسوب شود و آثار و عذاب گناه كبيره بر آن مترتب گردد . شهيد رحمه الله فرموده است : « عزم بر تكرار گناه هم به منزلهء اصرار است . و توبه و استغفار ، گناه كبيره و صغيره را محو كرده ، باقى نگذارد ، ولى اعمال صالحه مانند وضو و نماز و روزه گناه صغيره را جبران كند » . پافشارى بر گناه ، ريشهء گناه خواهى را در سرزمين قلب محكم خواهد كرد ، آن چنان كه با توبه ؛ قلع و قمع كردن ريشه ، كار بسيار سختى خواهد بود . توفيق نداشتن در بسيارى از گناهكاران براى بازگشت به حق و جبران مافات ، معلول همين پافشارى بر گناه بوده است . اصرار ورزى بر گناه حتى باعث تكذيب حقايق و انكار واقعيّت‌هاى مسلّم هستى مىگردد : ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذينَ أَساؤُا السُّوأى أنْ كَذَّبُوا بِآياتِ اللّهِ وَ كانُوا بِها يَسْتَهْزِؤُونَ » « 2 » آن گاه بدترين سرانجام ، سرانجام كسانى بود كه مرتكب زشتى شدند به سبب

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 288 ، حديث 3 ؛ وسائل الشيعة : 15 / 337 ، باب 48 ، حديث 20679 . ( 2 ) - روم ( 30 ) : 10 .