[ به اين حقيقت ] معرفت و آگاهى ندارند . بنابراين است كه مؤمنان نبايد ذلّت و خوارى داشته باشند . اگر براى آنان در زندگى سختى و كمبودهايى پيدا شد و يا به بلايى گرفتار آمد ، يا براى امتحان و شناخت درونى است يا براى پاكى از گناهى كه در هر صورت مايهء ارتقاى معنوى در كمال آدمى است . كلمهء « أكفاء » در دعا به معناى امثال و اشباه در نسب و حسب است . و نسبت دادن فقر به آن از جهت شدت درد نيازمندى به نزديكان و يا نيازمندى به ديگران باشد هر گاه انسان محتاج به مانند خود باشد در حقيقت اسير او شود و ديگرى بر او رياست مىكند . حضرت على عليه السلام مىفرمايد : . . . احْتَجْ الى مَنْ شِئْتَ تَكُنْ أَسيرَهُ وَ استَغْنِ عَمَّن شِئْتَ تَكُن نَظيرَهُ . « 1 » دست نياز سوى هر كه دراز كنى ، بندهء او مىشوى و از هر كه بىنيازى جويى ، همتاى او خواهى بود . رسول اللّه صلى الله عليه و آله مىفرمايد : كادَ الْفَقْرُ أَنْ يَكُونَ كُفْراً . « 2 » نزديك است كه فقر به كفر انجامد . فقر در كلام علامهء مجلسى مرحوم مجلسى رحمه الله در توضيح اين فرمايش رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « اين روايت از روايات مشهور ميان شيعه و سنى است و نكوهش عظيمى از فقر دارد . اما اخبارى كه گذشت و روايتى از پيامبر صلى الله عليه و آله كه فرمود :

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 71 / 411 ، باب 30 ، حديث 21 ؛ الخصال : 2 / 40 ، حديث 14 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 307 ، حديث 4 ؛ بحار الأنوار : 70 / 246 ، باب 131 ، حديث 4 .