اى مردم ، ما در روزگارى منحرف و زمانى غرق كفران درآمده‌ايم ، زمانى است كه نيكوكار بدكار شمرده مىشود و ستم پيشه بر طغيانش مىافزايد ، از آنچه دانيم سودى نبريم و از آنچه ندانيم نپرسيم ، از خطرات ترسى نداريم تا بر سرمان فرود آيد . سپس حضرت حالات مردم را بر چهار دسته مىكند : 1 - فسادگران زمين 2 - آشوبگران حكومتى 3 - منافقان خيانتكار 4 - صالحان و متقيان اين چهار گروه محصول فراز و نشيب‌هاى روزگارند كه برخى مانند كاه بر روى آب شناور در حزب باد هستند و برخى مانند آب گل آلوده ، تفرقه افكن و شرورند و برخى مانند آب زلال ، مايهء سرافرازى و حيات جامعه اسلامى هستند . بنابراين فرمايش ، هيچ اعتمادى به روزگار دنيا نيست كه رنجورى آن بسيار است . امام على عليه السلام در كلامى ديگر ، روزگار را چنين وصف مىكند : روزگار بدن‌ها را مىفرسايد و آرزوها را تازه مىكند و مرگ را نزديك مىگرداند و اميدها را دور مىسازد . هر كه به روزگار دست يابد به رنج افتد و هر كه از دستش بدهد رنجور شود . « 1 » پس چه جاى خوشحالى و آرامش است كه تيرهاى غيبى بلا و حادثه در كمين

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : حكمت 72 .