خارج شدند در حالى كه فاسقْ صدّيق و عابدْ فاسق شده بود . اين بدين علت بود كه عابد در عبادتش اهل فخر و خودپسندى گشت و فاسق بر گناهش دچار پشيمانى شد و از حضرت حق طلب مغفرت نمود . « 1 » خداوند به داود عليه السلام خطاب فرمود : يا داوُودُ بَشِّرِ الْمُذْنِبينَ ، وَ أنْذِرِ الصِّدّيقينَ . قالَ : كَيْفَ ابَشِّرُ الْمُذْنِبينَ وَانْذِرُ الصِّدّيقينَ ؟ ! قالَ : يا داوُودُ بَشِّرِ الْمُذْنِبينَ أنّى أقْبَلُ التَّوْبَةَ ، وَ أَعْفُو عَنِ الذَّنْبِ ، وَ أنْذِرِ الصِّدّيقينَ ألّا يُعْجَبُوا بِأعْمالِهِمْ فَإنَّهُ لَيْسَ عَبْدٌ أنْصَبُهُ لِلْحِسابِ إلّا هَلَكَ . « 2 » اى داود ! گناهكاران را بشارت بده و صدّيقان را بترسان . عرضه داشت : چگونه آلودگان را بشارت دهم و پاكان را بترسانم ؟ خطاب رسيد : به گنهكاران بشارت قبول توبه بده و اين كه از معاصى آنان عفو مىكنم و پاكان را بگو به اعمال خود عُجب نورزند كه احدى نيست كه برايش ميزان اعمال به پا كنم مگر اين كه هلاك گردد . معناى جملهء آخر اين است كه خوبىها و شكر انسان با نعمتى از نعمت‌هاى حق برابرى نمىكند ، اگر بخواهند نعمت‌ها را با عبادات و نيكىها بسنجند براى كسى چيزى باقى نمىماند . اميرالمؤمنين عليه السلام در جملاتى بسيار زيبا و پرمعنا مىفرمايد : الْعُجْبُ هَلاكٌ ، وَ الصَّبْرُ مِلاكٌ . « 3 » عُجب هلاكت و صبر ملاك نجات است .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 314 ، حديث 6 ؛ وسائل الشيعة : 1 / 101 ، باب 23 ، حديث 243 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 69 / 312 ، باب 117 ، حديث 8 ؛ الكافى : 2 / 314 ، حديث 8 . ( 3 ) - بحار الأنوار : 69 / 315 ، باب 117 ، حديث 17 ؛ الخصال : 2 / 506 ، حديث 3 .