أرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فيهِ بَنَى اللَّهُ لَهُ بِيْتاً فِى الْجَنَّةِ : مَنْ آوَى الْيَتيمَ ، وَ رَحِمَ الضَّعيفَ ، وَ أشْفَقَ عَلى والِدَيْهِ ، وَ رَفِقَ بِمَمْلُوكِهِ . « 1 » چهار خصلت است كه در هر كس باشد خداوند خانه‌اى در بهشت براى او بنا مىكند : پناه دادن به يتيم ، ترحّم به ضعيف و ناتوان و آن كه زير دست است ، مهربانى به پدر و مادر و نرمى با آن كه در اختيار انسان است . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : مَنْ أرادَ أنْ يُدْخِلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فى رَحْمَتِهِ وَ يُسْكِنَهُ جَنَّتَهُ ، فَلْيُحْسِنْ خُلْقَهُ وَلْيُعْطِ النَّصَفَةَ مِنْ نَفْسِهِ ، وَلْيَرْحَمِ الْيَتيمَ ، وَلْيُعِنِ الضَّعيفَ ، وَلْيَتَواضَعْ للَّهِ الَّذى خَلَقَهُ . « 2 » كسى كه علاقه دارد خداوند او در رحمتش جاى دهد و وارد بهشتش كند ، بايد كه اخلاقش نيكو بماند ، از جانب خود به همگان انصاف دهد ، به يتيم رحمت آورد ، به ضعيف و زيردست كمك كند و براى خداوندى كه وى را آفريده تواضع نمايد . 20 - ناسپاسى در برابر خوبى ديگران ادب انسانى و اسلامى اقتضا مىكند كه انسان در برابر خوبى و احسان ديگران به شكر و سپاس برخيزد . آنان كه نيكىهاى ديگران را توجهى نمىكنند و خوبىهاى مردم را نسبت به خود به نظر نمىآورند و در برابر احسان ديگران به سپاس و شكر برنمىخيزند ، انسان‌هايى دور از واقعيت و جداى از حقايق فضايل اخلاقيه‌اند . اسلام از انسان مىخواهد خوبى ديگران را به عملى بهتر از عمل آنان يا مثل آن

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 71 / 140 ، باب 4 ، حديث 6 ؛ وسائل الشيعة : 16 / 338 ، باب 19 ، حديث 21707 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 66 / 370 ، باب 38 ، حديث 12 ؛ الأمالى ، شيخ صدوق : 389 ، حديث 15 .