و هميشگى نخواهد داشت : وَ الَّذينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فى سَبيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أليمٍ * يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فى نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِبَاهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ » « 1 » و كسانى را كه طلا و نقره مىاندوزند و آن را در راه خدا هزينه نمىكنند ، به عذاب دردناكى مژده ده . * روزى كه آن اندوخته‌ها را در آتش دوزخ به شدّت گرما دهند و پيشانى و پهلو و پشتشان را به آن داغ كنند [ و به آنان نهيب زنند ] اين است ثروتى كه براى خود اندوختيد ، پس كيفر زراندوزى خود را بچشيد . اينان به چيزى مىنازند كه قدرت بهره‌گيرى از همهء آن را ندارند و جز خورد و خوراك و پوشاك و مركب و مسكن و عيش و نوش محدود سودى نصيب آنان از ثروت اندوخته نمىگردد ، علاوه بر اين به خاطر غرور و نخوتشان نسبت به مال كه نمىگذارد مقدار لازم آن را در راه خداوند خرج كنند ، آخرتشان بر باد مىرود و حاصلى براى آنان بجاى نمىماند . مَنْ كانَ يُريدُ حَرْثَ الآْخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فى حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُريدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها و ما لَهُ فِى الآْخِرَةِ مِنْ نَصيبٍ » « 2 » كسى كه زراعت آخرت را بخواهد ، بر زراعتش مىافزاييم و كسى كه زراعت دنيا را بخواهد ، اندكى از آن را به او مىدهيم ، ولى او را در آخرت هيچ بهره و نصيبى نيست . اينان به چيزى مىبالند و بر عنصرى فخر مىنمايند و بر مادّه‌اى دل خوش

--> ( 1 ) - توبه ( 9 ) : 34 - 35 . ( 2 ) - شورى ( 42 ) : 20 .