آدميزاد پير مىشود و دو خصلت در او جوان مىگردد : حرص و آرزوى دراز . امام باقر عليه السلام فرمود : مَثَلُ الْحَريصِ عَلَى الدُّنْيا كمَثَلِ دُودَةِ الْقَزِّ كُلَّما ازْدادَتْ مِنَ الْقَزِّ عَلى نَفْسِها لَفّاً كانَ أبْعَدَ لَها مِنَ الْخُرُوجِ حَتّى تَمُوتَ غَمّاً . « 1 » حريص بر دنيا مانند كرم ابريشم است ، هر چه بيشتر برگرد خود مىپيچد راه بيرون آمدنش دور تر و بسته‌تر مىشود تا از غصّه بميرد . يكى از بزرگان فرموده است : « از شگفتىهاى انسان اين است كه اگر او را خبر دهند كه در دنيا هميشه خواهى ماند ، حرص او بر جمع كردن مال بيش از اين نخواهد بود كه اكنون با اين عمر كوتاه و بهره‌مندى اندك و انتظار مرگ حرص مىورزد . » و چه زيان و خسرانى بيشتر و بدتر از اين كه انسان در طلب چيزى برآيد كه هلاكش در آن است ؟ و چه جاى انديشه و ترديد است كه هرگاه انسان بر اموال دنيا حرص بورزد همين هلاك كنندهء اوست . رسول خدا صلى الله عليه و آله در باب قناعت كه ضدّ حرص است فرمود : طُوبى لِمَنْ هُدِىَ لِلإسْلامِ ، وَ كانَ عَيْشُهُ كَفافاً وَ قَنِعَ بِهِ . « 2 » خوشا حال آن كه به اسلام هدايت يابد و معيشت او به قدر كفاف باشد و به آن قناعت ورزد .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 134 ، حديث 20 ؛ مجموعة ورّام : 2 / 194 . ( 2 ) - مجموعة ورّام : 1 / 163 ؛ مستدرك الوسائل : 15 / 231 ، باب 10 ، حديث 18092 ؛ جامع السعادات : 2 / 78 .