مرگ ، همه را از دست انسان خواهد گرفت و جز حسرت و اندوه چيزى بجا نخواهد گذاشت و در آخرت هم در برابر ميزان الهى بايد حساب سخت آن پس داده شود . حريص هيچ چاره‌اى جز از دست دادن خدا و قيامت و بهشت عنبر سرشت و فضايل عالى آدميت ندارد . هيجان و طوفان حرص در ريشه كن كردن واقعيّت‌ها از وجود انسان و درهم ريختن ملكوت وجود بيداد مىكند . به همين خاطر است كه حضرت زين‌العابدين عليه السلام عرضه مىدارد : « اللَّهُمَّ إنّى أعُوذُبِكَ مِنْ هَيَجانِ الْحِرْصِ » راستى ، از خطر حرص و طوفان بيدادگرش بايد با تمام وجود به حضرت حق پناه برد و از آن قدرت بىنهايت در بىنهايت خواست كه تا لحظهء خروج از دنيا انسان را از اين صفت شيطانى و هيجانش حفظ نمايد . الهى ز غفلت دلم شد سياه * در اين لجّه‌ام گشت كشتى تباه مجاز از حقيقت مرا كرده دور * در آتش فتادم به امّيد نور ز شرم گنه نيست روى خطاب * كجا راه يابم به چندين حجاب چو با نور پاكت سرايم سخن * چو خورشيد لرزد زبان در دهن چراغ دگر خواهد اين جستجو * زبان‌دگر خواهد اين گفتگو بيانى بده چون زبان داده‌اى * دل روشنى ده چو جان داده‌اى ره هر نگه مىكشد سوى تو * بود منزل هر قدم كوى تو سخن گشته نام تو بر هر زبان * هواى تو هر سينه را داده جان حرص در كلام نراقى فقيه بزرگ ، ملّا مهدى نراقى در باب حرص مىفرمايد : « حرص حالت و صفتى است نفسانى كه آدمى را بر جمع آوردن آنچه بدان نياز