گرفتارى و مشكلات خود را به نزد حق ببرد ، بدون آن كه بىتابى كند ، همان عبوديت و بندگى است . امام على عليه السلام اين حالت را براى مسلمانان چنين وظيفه مىداند و مىفرمايد : هر گاه مسلمانان در تنگنا و سختى قرار گيرد نبايد با حالت بىتابى از خدا شكايت كند بلكه تنها بايد به سوى كسى كه كليد دار امور و گشاينده كارهاست شكايت برد . « 1 » پس نبايد خداوند بزرگ را متهم ساخت و او را محكوم كرد كه تو مرا آزار مىدهى و از نعمت‌ها محروم مىكنى ، بلكه بگو به من لطف مىكنى و مرا مستحق ثواب و پاداش آخرتى قرار مىدهى حتى از گناهان من گذشت مىكنى كه من سزاوار عفو و بخشش بسيار تو نيستم . درمواعظ امام صادق عليه السلام آمده است كه : شخصى از حضرت صادق عليه السلام پرسيد : با كرامت‌ترين خلق خدا كيست ؟ حضرت فرمود : كسى كه بيشترين ذكر و ياد حق تعالى را داشته باشد . پرسيد : منفورترين خلق در نزد خدا كيست ؟ حضرت فرمود : كسى كه خداوند را متهم مىكند . گفت : آيا كسى هست كه خدا را متهم سازد ؟ فرمود : بله ، كسى كه از خداوند خير و بركت درخواست كند پس خير براى او در شكل بلا و گرفتارى بدى پيش مىآيد و او خشمگين مىشود . اين همان متّهم ساختن حق تعالى است . پرسيد : چه كسى اين گونه است ؟ حضرت فرمود : كسى كه به خداوند شكوه مىكند . پرسيد : آيا كسى هست كه از خدا شكايت كند ؟ حضرت فرمود : بله ، كسى كه هنگام گرفتارى ، شكايتش بيش از آن گرفتارى و بلاست كه به او

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 69 / 326 ، باب 119 ، حديث 5 ؛ الخصال : 2 / 624 ، حديث 10 .