شيخ حسين انصاريان

296

تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى)

[ « 8 » فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ افْتَحْ لِي يَا رَبِّ بَابَ الْفَرَجِ بِطَوْلِكَ وَ اكْسِرْ عَنِّي سُلْطَانَ الْهَمِّ بِحَوْلِكَ وَ أَنِلْنِي حُسْنَ النَّظَرِ فِيمَا شَكَوْتُ ] پس بر محمد و آلش درود فرست ، اى پروردگارم ! به توان و تواناييت درِ گشايش و فرج را به روى من باز كن ، و به چاره سازيت ، تسلّط غم و اندوه را از من بشكن و مرا در موردى كه از آن شكايت دارم ، به تأمل و تدبّر نيك برسان . گشايش در كارها پويندهء راه حق و حقيقت بايد پيوسته گشايش معنوى خود را از خداوند درخواست كند و در امور معنوى به كسانى كه در اوج قله‌هاى كمال هستند ، بنگرد تابه افزونى عمل خود ننازد . اما در گشايش‌هاى مادى بايد به فقيران و زيردستان نگاه كند تا خود را در حد كفايت ببيند و به حق خود قانع باشد . گشايش در امور زندگى از سنت‌هاى الهى است كه بر اساس رسم روزگار سختى و راحتى پىدرپى هم مىآيند و خوشىها به ناراحتىها نزديك مىشوند . پروردگار عالم ، انسان را در دو حالت گرفتارى و آسايش مىآزمايد تا او را كمال و شخصيّت دهد ؛ زيرا انسان در مسير رفاه و خوشى به جايى نمىرسد بلكه با غرور و لجاجت خود را نابود مىكند . بلكه در راه سختىها و گرفتارىها صاحب فضل و دانش و تجربه مىشود . امّا گاهى بلاها و مشكلات او بيشتر مىشود و او در اين